Jessica Jones- Season 2: Ένα αδιάφορο πέρασμα προς την 3η season

Είδος:Action,Drama,Crime
Πρωταγωνιστές: Krysten Ritter, Rachael Taylor, Eka Darville, Carrie-Anne Moss, Janet McTeer
IMBD: 8,1

Στον πρώτο κύκλο είδαμε την Jessica Jones, μία ιδιωτική ντετέκτιβ, να παλεύει να νικήσει τους δαίμονες της και συγκεκριμένα έναν από αυτούς, τον Kilgrave, ψυχικό και ερωτικό βασανιστή της. Συγκεκριμένα μέσα από μία μάχη με τον εαυτό της και το παρελθόν της, βρίσκει στον θάνατο του Kilgrave τον δρόμο και την αποκλειστική λύση για να μπορεί να βαδίσει η ίδια στην συνέχεια. Στην season 2 (και ιδιαίτερα στα πρώτα επεισόδια) γίνεται μία μετάβαση από το κατώφλι της δράσης, στο σκαλοπάτι του συναισθήματος, ζώντας με την ενοχή, μετά τον θάνατο του Kilgrave.

Στον δεύτερο κύκλο, η ιδιωτική ντετέκτιβ με την προτροπή της φίλης της δημοσιογράφου, αναζητεί (ή την αναζητούν) υλικά φαντάσματα από τον παρελθόν της. Αληθινός, ισχυρός villain δεν υπάρχει στην 2 season. Ο εχθρός είναι το δίλημμα που συναντά όταν προσπαθεί να βρει την πηγή και τα αίτια των δυνάμεων της, μέσα από πίεση, μετά το οικογενειακό αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Στην σειρά Jessica Jones, όπως και σε άλλες αυτού του κόσμου της Marvel (που υπεισέρχεται o Daredevil, ο Luke Cage και ο Iron Fist), βλέπουμε ότι το παρόν χτίζεται μέσα από τα flashbacks. Αυτό τηλεοπτικά όσον αφορά σειρές με ήρωες, το είδαμε κυρίως(πρώτη φορά) μέσα από την σειρά Arrow της CW. Και σε αυτόν τον κύκλο, όσον αφορά την Jessica Jones το story χτίζεται με ένα ανεστραμμένο flash back που δημιουργεί το τώρα στο παρόν μέσα από το παρελθόν, μία πορεία από το ύστερο παρελθόν προς το πρώιμο παρελθόν και την αρχή της αναγέννηση της ιδιοσυγκρασίας της.

Βέβαια τα προβλήματα είναι πάρα πολλά. Αναλυτικά, πολλές σεναριακές τρύπες και sublots, αλλόκοτες συμπεριφορές  ηθοποιών, ειδύλλια με υφή σαπουνόπερας μίας δημοσιογράφου που γρήγορα ξεπερνά το βίαιο και έντονο αλλά και αδιάφορο παρελθόν της.  Ένας άλλος χαρακτήρας, ο Malcom  δεν μας έπεισε καθόλου στο ποιος είναι ο ρόλος(ανανεωμένος όμως ως προς τον χαρακτήρα), με μοναδική του αγωνία αν θα τον στείλει στο ΟΑΕΔ της Νεας Υόρκης η Jessica, σε φάση «είμαι καλός ντεντέκτιβ;», «με χρειάζεσαι;». Η Jessica από την άλλη δεν καταφέρνει να γεμίσει τον ρόλο της, διότι η πλοκή και το σενάριο την εγκλωβίζει σε καταστάσεις σαπουνόπερας, όχι ενός κομματιού του παρελθόντος της, αλλά σε ένα διάλειμμα στο ρόλο της, αναιρώντας την Jessica του 1ου κύκλου και ρίχνοντας της σε ένα αδιέξοδο μονοπάτι που ακόμα και αν έχει επιστροφή, δεν θα είναι η ίδια. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους χαρακτήρες που εμφανίζονται σε αυτό τον κύκλο, όπως την Jeri Hogarth, της οποίας ο ρόλος είναι απλώς συμπληρωματικός, με ένα εκ παραλλήλου story που δεν μας συγκινεί. Πάνω κάτω ανενθουσίαστο μπορεί και χαρακτηρίζεται το πέρασμα του J.R. Ramirez στον ρόλο Oscar Arocho και της Leah Gibson στον ρόλο της Inez Green, συμπληρώνοντας την ύφανση ενός αδιάφορου καμβά. Εξαίρεση(spoil alert..), αποτελεί η Janet McTeer στον ρόλο της Alisa Jones (μητέρα της Jessica) με την δυναμικότητα και την ομορφιά του χαρακτήρα της, κατάφερε να μεταφέρει έστω και μέσα από τις γενικότερες παράπλευρες αστοχίες, τα διλήμματα της αγάπης, τα όρια στο εν δυνάμει, ξεπερνώντας την υπόβαθρο του ρόλου της, όμορφα.

jessica-jones-2
Ότι δεν κατάφερε στην σειρά το σενάριο το γέμισε η σκηνοθεσία. Ωραία μεσαία και αμερικάνικα πλάνα, που έντυναν το μυστήριο, και μία κάμερα που ήταν γραμμικά ρομποτικά ασύμμετρη ανά στιγμές κατακτώντας σε μόνο αυτή, ντοκιμαντερικά, σε κάποια επεισόδια. Σε αντίθεση με την σκηνοθεσία το σενάριο περιορίστηκε σε μία ανακύκλωση, καθυστερώντας την μικρή υπόθεση, ένα μυστήριο που δεν εξηγεί γιατί ήταν μυστήριο, με πολλά ερωτηματικά, αλλά κυρίως σαπουνοπερικές παρεμβολές με στόχο να αργήσει το φινάλε.

Η σειρά γκρέμισε ότι αυθεντικό(σε επίπεδο χαρακτήρων) έχτισε στον πρώτο κύκλο όσον αφορά την συμπεριφορά και τα χαρακτηριστικά των χαρακτήρων ως επι το πλείστον. Επιπρόσθετα έδειξε τις αδυναμίες της, χωρίς να εκθέση το άτρωτο, αλλα ‘’εκθέτοντας’’ τον project του τηλεοπτικού κόσμου που έχει ως πρώτο χτύπημα την απογοητευτική σειρά(τουλάχιστον βάση των προσδοκιών) Iron-Fist.

Σε γενικές γραμμές το story είναι υπερβολικά βαρετό μέχρι και τα τελευταία επεισόδια, όπου δεν σε γεμίζει, δεν σου αφήνει το περιθώριο να ενδιαφερθείς. Η δράση, η δυναμικότητα και το διαφορετικό της αναζήτησης της πηγής του εγκλήματος, χάθηκαν στο ξεσκαρτάρισμα του παρελθόντος της, αλλοιώνοντας την τηλεοπτική της φιγούρα σε μία χαλαρή εσωτερική ψυχική έξοδο της πρωταγωνίστριας.

*Η σειρά ανανεώθηκε πρόσφατα για τρίτο κύκλο

Το Trailer του δεύτερου κύκλου:

Ακολουθείστε μας στα Social Media:
Κωνσταντίνος Σολδάτος
Ο Κώστας σπούδασε Φιλοσοφία & Ιστορία της Επιστήμης και τώρα κάνει το μεταπτυχιακό του στην Πολιτική ανάλυση & Πολιτική θεωρία στο ΕΚΠΑ. Αν δεν τον βρείτε στο μπάσκετ στην πλατεία του Άγιου Ανδρέα, τότε μάλλον βλέπει αμερικάνικες σειρές στο Laptop του.
Χωρίς Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll Up